www.KermaneMajazi.com
صفحه نخست درباره ما تماس با ما
دوشنبه 11 فروردین 1399
چهارشنبه 13 آبان 1394 , 18:25
سهم مردم را ناديده نگيريم!!!
افکار سنجي رکن مهم توسعه‌يافتگي‌ست. اين که مديران اجرايي و چهره‌هاي علمي در کنار هم بنشينند و طرحي را تدوين نموده و آن را با اسناد بالا دستي هم هماهنگ کنند، شرط لازم است و بسيار ارزشمند، اما کافي نيست. بايد مردم را مداخله داد. در تمام فرآيندها حتي طراحي!

جهاد دانشگاهي استان کرمان به عنوان مسئول تدوين طرح آمايش استان انتخاب گرديده و از روز گذشته (12 آبان) پانل‌هاي تخصصي هدف‌هاي بنيادين و مقطعي توسعه استان کرمان را کليد زده است.

نخست بايد اتصال دو حلقه‌ي «حوزه‌هاي دانشي» و «مديريت‌هاي اجرايي» در فرآيند برنامه ريزي را به فال نيک گرفت و آرزو نماييم طرح آمايش استان هم‌سو با «اسناد بالا دستي» با بهره گيري از نظرات «علمي» و «الزامات اجرايي» تدوين گرديده و مهم‌تر از همه، از «مشارکت مردم» در کليه‌ي فرآيندها بهره ببرد.

اگر به کرات ديده‌ايم که طرح‌ها از روي کاغذ فراتر نمي‌روند، يا نيمه‌کاره رها مي‌شوند، يکي از دلايل آن‌ها اين است که مردم آن‌ها را نپذيرفته‌اند.

اين که عده‌اي چهره‌ي علمي در جايي بنشينند و فارغ از خواسته‌هاي مردم طرح آکادميک بنويسند، نهايتاً به درد آرشيو کتابخانه مي‌خورد. يا اين که دستگاه‌هاي دولتي يا حتي نمايندگان مجلس، بدون درنظر گرفتن نقش و خواست مردم، به صورت دستوري طرحي، قانوني را ابلاغ نمايند، سرانجام راه به جايي نمي‌برد.

يکي از شاخصه‌هاي مهم توسعه يافتگي، توجه به نظرات و مطالبات مردم و آگاهي مداوم و مستمر از ديدگاه‌ها و خواسته‌هاي آن‌ها ست.

به عنوان مثال؛ از حدود 20 سال پيش اتوبان هفت باغ به عنوان يکي از نمادهاي توسعه‌ي نوين کرمان شکل گرفت و عليرغم فراز و نشيب‌هاي فراوان به شرايط کنوني رسيد. اتوباني شش بانده که در دو طرف آن، باغ ويلاهايي واگذار گرديد و مردم با اين ذهنيت در آن جا سرمايه‌گذاري کردند. اما آيا مردم در فرآيند توسعه صرفاً در اجرا مشارکت دارند يا درفرآيند طراحي نيز مي توان از آن ها کمک گرفت؟ به عبارت ديگر آيا بايد عده‌اي تصميم بگيريد و مردم اجرا کنند؟

به يکباره مي‌بينيم ساختماني مرتفع به نام کانون وکلا، هم چون زائده‌اي نازيبا بر چهره‌ي اين منطقه نمايانگر مي شود که اگر کسي از پنجره طبقه هشتم با دوربين نگاه کند، تا عمق باغ ويلاهاي مردم را هم مي‌بيند.

اين ساختمان علاوه بر اين که به لحاظ زيبا شناختي، نماد ناهمگوني در يک منطقه‌ي ويلايي‌ست ، اسباب ناامني رواني براي ساکنان صدها ويلاي مجاور تا دوردست را فراهم مي‌سازد. حال سوال اين است چه کسي اجازه‌ي ساخت چنين بنايي را در اين منطقه داده؟ و آيا از صدها نفر مردمي که در اين منطقه باغ ويلا خريده‌اند، نظرخواهي شده؟ تحقيقاً خير!!

ذکر اين مثال کوچک از آن جهت بود که شهرهاي توسعه يافته، شهرهايي هماهنگ و هم گون هستند که علاوه بر مطالعات آکادميک و قوانين و الزامات اجرايي همسان، بر مشارکت مردمي در همه سطوح استوارند. شهري مانند پاريس اگر چه از زمان ناپلئون سوم و بر اساس اراده‌ي شاهي در مسير توسعه قرار گرفت و به دست «هوسمان» به عنوان فرماندار با اقتدار سپرده شد، اما به لحاظ سکونت گاهي، باغ‌ها و پارک‌ها، شبکه‌هاي تاسيساتي، انرژي، سيستم حمل و نقل شهري،ارتباط بين حومه و مرکز شهر، ساختارهاي اداري و اقتصادي و ... با مشارکت تکنسين‌ها و متخصصان و مردم ساخته شده و امروز با دارا بودن جمعيت 12 ميليون نفري، يکي از بهترين سکونت‌گاه‌هاي شهري و از محبوب ترين مقصد توريست‌هاي جهان است.

اين که چرا در شهر پاريس هيچ ساختمان بلند مرتبه‌اي وجود ندارد و تمامي موسسات تجاري، تحقيقاتي، اداري و دانشگاه‌ها در حومه‌ي پاريس مستقر هستند، مرهون مشارکت همگاني و اتصال همه‌ي حلقه‌هاي دانشي، اجرايي و تخصصي و مردمي‌ست .

مردم را بايد در همه معادلات ديد و مشارکت داد. حتي آن عده از مردمي که فکر مي‌کنيم سواد ندارند، بي نظر نيستند و نظر آن‌ها مهم است زيرا همان ها نيز بايد بخشي از طرح‌هاي آمايش را اجرا نمايند. لذا خوب است جهاد دانشگاهي به عنوان مسئول تدوين طرح آمايش، زنجيره‌اي از نظر سنجي‌ها را در فرآيند طراحي پيش بيني نمايد تا ضمانت اجراي طرح آمايش را افزايش دهد.

Copyright © 2017. All right reserved